එකල ලංකාවේ දිගම වෙළඳ දැන්වීමට දායකත්වය දුන් විමුක්ති -2016/04/24

එකල ලංකාවේ දිගම වෙළඳ දැන්වීමට දායකත්වය දුන් විමුක්ති -

කාටවත් අමතක නොවන පාසැලේ පුංචි පුංචි රස මුසු තැන්,මගේ මතක සටහන් කවදා හෝ කොහේ හෝ ලියා තැබීම මගේ පුංචි කාලේ ඉඳලම තිබුණු ආසාවක්.විමුක්ති ඒ දවස්වල හිටපු “සෙල්ලම් ගෙදර“ ටෙලිනාට්‍ය මාලාව,කාගිල්ස් වෙළඳ දැන්වීම් ගැනත් විමුක්ති ගැනත් මොනවාහරි ලියලා තියන්න මට හිතුණේ ඒ දවස්වලමයි.ඒ මගේ හැටියක් වෙන්න ඇති.ඒත් ඒ කාලේ මේ තරම් තාක්ෂණේ දියුණු නැහැනේ.ඒත් අවුරුදු 13කට පස්සේ ඔන්න මම මගේ හිතටම දුන්නු ඒ පොරොන්දුවත් ඉෂ්ට කළා

-මාලන් විදානපතිරණ

අප ඉදිරියෙන් කොඩියක් උස්සාගෙන දිවූ සඳා මිහිරි නංගිගේ මතක සටහනක් -2016/04/10

ඉස්සර අපි ධනුජය මල්ලිලාගේ ගෙදර ළඟ ඉඳන් මුල්ගල ගාවට හවසට රේස් දුවද්දි මග පෙන්වන්නිය විදිහට කටයුතු කළ එකම කාන්තා නියෝජනය තමයි සඳා නංගී.එයා කොහේන්දෝ මන්දා හැමදාම ලොකු කොඩියකුත් උස්සගෙන අපිට ඉස්සරහින් හිටගෙන අපිට සිග්නල් එක දෙනවා.මග පෙන්වනවා. එතකොටම අපි ඔක්කොමල්ලාම වෙනුසරලාගේ ගෙදර ළඟදිම සඳා නංගිවත් පාස් කරගෙනම මුල්ගල ළඟට දුවනවා.සමහර දවස්වලට ඒ වෙලාවට අපේ මාධ්‍යවේදී නිවාස සංකීර්ණයට අයත් හවස බස් එකත් ඇවිත් ගාල් කරලා තියෙනවා.ඒකේ සහායක රියදුරු මාමා තමයි ඒ වෙලාවට අපේ රේස් එකේ විනිසුරුවරයා වෙන්නේ. ඒ අතීතය අපිට කවදාවත් අමතක වෙන්නේ නැහැ

ජීවිතේ මුල්ම හැරවුම් සලකුණ 2016.02.01

ජීවිතේ මුල්ම හැරවුම් සලකුණ-

ගණිත අංශයේ එවුන් පුස්තකාලයට ගිහින් ත්‍රිකෝණ මිතිය,කර්මාන්ත රසායනය වගේ විෂයට අදාළ පොත් අරන් එද්දී,මං ගිහින් “හරි පුදුම ඉස්කෝලේ“ පොත අරන් එද්දී අපේ එවුන් පුදුම වුණා. ඒත් එදා මං විෂයන් තුනම ෆේල් වෙද්දි තමයි මගේ ගමන හරියටම දැක්කේ.මොකද මං පිස්සු කෙළලා ෆේල් වුණු එකෙක් නෙමෙයි.ඒ නිසා මං අන්තිම දෙමාපිය රැස්වීමේදී කට්ටියක් ඉදිරියේ කතා කරන්න ශක්තිය ලැබුවා.අපිව ෆේල්වෙන්න හේතුව අපිම විතරක් නෙමෙයි කියලා දැනෙන්න පටන් ගත්තා. ප්‍රින්සිපල් ඇවිත් මුකුත් ප්‍රශ්නයක් තියෙනවද කියලා ඇහුවාම මම විතරයි නැගිටලා කතා කළේ.එදා අපේ තාත්තා මුල්ම වතාවට මට හොඳට කතා කරන්න පුළුවන් කියලා දැන ගත්තා.පන්තිභාර සර්ගේ මූණ ඇඹුල් වුණා. ප්‍රින්සිපල් සර්ගේ මුණත් ඇඹුල් වුණා.සර් හිතුවේ නැතුව ඇති කවදාවත් සර්ට එරෙහිව ළමයෙක් මෙහෙම කතා කරයි කියලා. ඒත් මං හිතන්නේ එදා තමයි මගේ ජිවිතේ මුල්ම වතාවට වෙනස්වුණු තැන.

-මාලන් විදානපතිරණ
(කාගේ හිත රිදුණත් කවදා හෝ මං මේ කතාව කියන්නයි හිටියේ)

පහන් පූජාව(පාසැල් මතක පොත අතරින්)

පාසැල් මතක පොත අතරින් -

පහන් පූජාව -

මම එක වසරේ ඉගෙන ගනිද්දී අපේ පන්තිභාර ගුරුතුමිය හුඟක් සැර කෙනෙක්.ඒ සැරටම මං බය වුණා.ඒ නිසා කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයේ තිබුණු පහන් පූජාවකට පන්තියේ සියලුදෙනාම එන්න ඕනේ කියලා ඇය අණ කරලයි තිබ්බේ.ගුටිකන්න තිබුණු බය නිසා මමත් අපේ දෙමාපියන්ට චණ්ඩි පාට් දැම්මා ඒ හින්දම.ඒත් අපේ අම්මට මල්ලි හින්දා මාත්එක්ක කොහෙවත් යන්න පුළුවන්කමක් තිබුණේ නැහැ.ඒ නිසා අපේ තාත්තව ඇදන් යන්න මට ලොකු මෙහෙයුමක් දියත් කරන්න වුණා.මොකද අපේ තාත්තා කියන්නේ ඒ කාලේදි උදේ ගියාම මහ රෑට ගෙදර එන,රැයක් දවාලක් නොතිබුණු චරිතයක්.කොහොම නමුත් මගේ මෙහෙයුම සාර්ථක වුණා.බස් එකේ කොට කොට අපි දෙන්නා පෝය දවසේත් නාලන්දා විද්‍යාල භූමියට ඇතුළත් වුණා.මං හිතුවේ මේ වෙද්දිත් මුළු ඉස්කෝලේම ළමයි එතැන පිරිලා හිටියා කියලයි.ඒත් මගේ පන්තියේ ළමයෙක් හොයාගන්න මට ලොකු උත්සාහයක් දරන්න වුණා. අඩුම ගාණේ පන්තිභාර ගුරුතුමියවත් ඇවිත් හිටියේ නැහැ.

අවසානයේදී මට කොහෙන්දෝ කටහඬක් ඇහුණා.

“ආහ් මාලන් ඔයත් ආවද ?“එහෙම කිව්වේ උජිත.උජිතත් එයාගේ තාත්තා එක්ක ඇවිත් හිටියේ.

“පෝය දවසේ බසුත් අඩුයි උජිත.මමත් හරි අමාරුවෙන් ආවේ.ඔයා දැන් කොහොමද යන්නේ“ මං කදේට වැටුණා.

“මං මේ ළඟ ඉන්නේ ?“

“ළඟ ?“ මං මවුට් මේරිය පැත්තට අත දික් කරා.

“නැහැ.නාරාහේන්පිට.“

කොහොම වුණත් මට එදා නිදාගන්නකම්ම තාත්තගේ බැණුම්වලින් නම් අඩුවක් තිබුණේ නැහැ.

හැබැයි පහුවෙනිදා ඉස්කෝලේ ගියාම පන්තිභාර ගුරුතුමී අපෙන් මෙහෙම ඇහුවා.

“ඊයේ කව්ද පහන් පූජාවට ආවේ ?“

“අපි ආවා ටීචර්.“ මං පැනලා උත්තර දුන්නා.

ඒත් මට පස්සෙයි තේරුණේ.මම කරලා තියෙන්නේ අපේ මුළු පන්තියම ආවරණය කිරීමක් කියලා.ඒක දැක්කේ අපේ යාළුවන්ගේ මූණුවල තිබුණු සතුටෙන්.ඒත් සමහරු එදා පහන් පූජාවට ඇවිත් තිබුණලු.ඉක්මනටම ගියාලු.මට ඒගොල්ලෝ පස්සේ කිව්වා.මං ඒක පිළිගත්තා.මොකද ඒකේ හරි වැරැද්ද හොයනවට වඩා මිත්‍රත්වය වැදගත් හින්දා.

(පළමු ශ්‍රේණියේදී අපේ පන්තිභාර ගුරුතුමිය වුණේ විජේරත්න මහත්මියයි.ඇය මේ වන විට කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයෙන් පමණක් නොව දිවි ගමනින්ද සමුගත් ගුරුවරුන්ගේ ලැයිස්තුවට එක් වී හමාරය.)

සටහන -මාලන් විදානපතිරණ

විනෝද සවාරිවලදී මතුවන සිදත් සහෝදරයාගේ හඬ හැසිරවීමේ දක්ෂතාවය මතක් කරමුද -2016/01/03

විනෝද සවාරිවලදී මතුවන සිදත් සහෝදරයාගේ හඬ හැසිරවීමේ දක්ෂතාවය මතක් කරමුද

සිදත් -කමෝන් බේබි කමෝන්
කෝ සින්දුව
සංගීතේ විතරද

කැලේ මැද ගමක් තියෙනවා
එහි පප්පල රෑනක් ඉන්නවා
ගමට පප්ප ගමක් කියනවා
ඒ පප්පල ජොලි වැඩ කරනවා

මොකද බලන් ඉන්නේ
කට්ටිය එකතුවෙලා මාත් එක්ක කියමු

පප් පප් පප පපප්
පප් පප් පප පපප්

වෙද පප්ප අරිෂ්ටේ හදනවා
එහි ලොකු බලයක් හෙම තියෙනවා
ගමේ හැමෝටම පොවනවා
පව් ජිම් පප්පව මග හරිනවා

සිදත් - හරේ දෙන්න දෙන්න අරිෂ්ටෙ කවලා දෙන්න

අරිෂ්ටෙ ඉල්ලල ජරමරේ
ජිම් පප්පගෙනුත් හරි බරබරේ
ගෑණු ළමයින්ට කරදරේ
අර චූටි කූකූටයි ආදරේ

සිදත් - අයියෝ මොකද මෙයා සින්දුව ඉවරද

අනේ ඉවරයි කියලා හිතුවට ඉවර නෑ
තව තියෙනවා

සිදත් - ඉතින් කෝ නෑනේ

ඔය තියෙන්නේ ඔය තියෙන්නේ

සිදත් -පප් පප් පප පපප්
පප් පප් පප පපප්

දැක්කම මේ වැඩ කාරයෝ
පව් දුවනවා රෝමන් වීරයෝ
කෑමට බීමට දක්ෂයෝ වගෙම
ගහගන්නත් හරි සූරයෝ

සූර පප් පප් පප් පප් පප පපා
පපප සූර පප් පප් පප පපපා

සිදත් - මොකද පප් පප් ගාන්නේ
වචන ඉවරද
ඕක මටත් පුළුවන්නේ

පප් පප් පප පපප්
පප් පප් පප පපප්//

අමතක නොවන හමුවීමක් සහ අමතක නොවන කතාවක්

අමතක නොවන හමුවීමක් සහ අමතක නොවන කතාවක්

මං මෙලොව එළිය දුටු මුල් දවසක,අම්මයි තාත්තයි මට අසනීප වෙලා බොහෙත් අරගෙන ආයෙමත් කාසල් එකෙන් එළියට එද්දී බස් ස්ටෑන්ඩ් ළඟින් දැකලා පුරුදු චරිතයක් ගියා.ඒ වෙන කවුරුවත් නෙමෙයි.අතිශයින් ජනප්‍රිය කමල් අද්දරආරච්චි.ඔහු අපිව දැකලා ලොරිය නැවැත්වුවා.කොහාටද යන්නේ ඇහුවා.ඉන්පස්සේ ලොරියේ ඉස්සරහ සීට් එක අපට දීලා,පිටිපස්සේ තනියෙන් එල්ලීගෙන ගියා.ඒ කතාව මට තාත්තා කිව්වේ කමල්ව ඈත තියා දකිද්දියි.මොකද මම දැනන් හිටියේ කමල් දක්ෂ නළුවෙක් විදිහට විතරයි. ඒත් එදායින් පස්සේ මට අවුරුදු 25ක් යනකම්ම ඔහුව හම්බවුණේ නැහැ. අද හම්බවුණෙත් අහම්බෙන් වගේ. ඒ තාත්තත් එක්ක කොළඹ ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උලෙළ නිමවෙලා ගෙදර එද්දී, තලංගම - කොස්වත්ත පිහිටි ෆුඩ් සිටියට ගිය මොහොතේදී(2015/11/4).
“කමල්ට මතකද ඔයා කාසල් එක ළඟදී අපිට ලොරියේ ඉස්සරහ සීට් එක දීලා පිටිපස්සේ ගියා හිටගෙන,හුඟ කාලෙකට කලින්.“ තාත්තා ෆුඩ් සිටියේදි කමල් අන්කල්ගෙන් ඇහුවා.
ඔහු සිනාසුණා.සමහරවිට මතක නැතිව ඇති.
“මේ ඉන්නේ එදා ඔයා දැකපු දවස් කීපයේ පුංචි ළමයා තමයි“ තාත්තා ආයෙමත් කිව්වා.

නමුත් අද(2015/11/27) මම, ඔහුගේ නිවසට ආවේ අද පුවත්පතේ මාධ්‍යවේදියෙකු ලෙස ඔහු සමග සිනමාව පිළිබඳ සම්මුඛ සාකච්ඡාවක යෙදෙන්නයි.මේ ඒ සොඳුරු මොහොත.
- මාලන් විදානපතිරණ

පසිඳු බටගොඩ පිළිබඳ පුංචි සිදුවීමක්

පාසැල් කාලේ තවත් පුංචි සිදුවීමක්

පසිඳු(පසිඳු බටගොඩ), මේ පුංචි සිද්ධිය මතක් කළා කියලා මං එක්ක අමනාප වෙන්න එපා.

ඒත් මට මතකයි දවසක් උඹ දෙක වසරේදී ඉක්කාවක් ගියාම,

“ඉක්කයි මායි ගාලු ගියා.ඉක්කව දාලා මං ආවා“ කියලා තුන් පාරක් කිව්වා.

ඒක ඇහුවම හැබැයි අපේ යාළුවෝ උඹට එදා හිනාවුණා.මොකද ඒ කාලේ ඉක්කාවක් හැදුණාම, උඹ කිව්ව විදිහට කිව්වම ඒක හරියනවා කියලා සමහරු පුංචි මතයක් හදන් හිටියා.ඒත් මට ඒක අලුත් දෙයක් වුණු නිසාම උඹ කරපු දේ දැක්කට පස්සේ අම්මගෙනුත් මේ ගැන ඇත්ත නැත්ත එදා හොයන්න මම ඉදිරිපත් වුණා.

ඒ කාලේ කොයිතරම් සුන්දරද ?

- මාලන් විදානපතිරණ

ළමා කාලයේ කියවපු කවියක් මතක් වුණා

ළමා කාලයේ කියවපු කවියක් මතක් වුණා

නැණ ගුණ දම්
රුව පැහැතුම්
ඇති අය නම් 
රෝස කුසුම්

මතකද ඒ පුංචි කාලේ කියූ කවිය

මතකද ඒ පුංචි කාලේ කියූ කවිය

පුංචි ඇටේ පැළවෙනා
පුංචි පැළේ ගසවෙනා
පුංචි පුංචි දැනුමෙනා
පුංචි ළමෝ පඬිවෙනා

පොර ටෝක්,ඉගෙනීම සහ මම 2015/09/19

පොර ටෝක්,ඉගෙනීම සහ මම

බර වදන් යොදාපු
පොර ටෝක් ගොතාපු
ඇදහුමක් පුරාලපු
ඉගෙනුමද යහපත්?

බැහැ මටත් ඉවසන්න
සොඳුරු බව මට දෙන්න
ජීවිතේ කොතරම්
පියකරුද පවසන්න

මල් වඩම් මවාපු
අකමැත්ත ඔතාපු
සතුට මට තහනම්ද
ජීවිතේ මෙතරම්

ලගන්නා කතරක
මටම වූ පැළයක
පහස ඇයි ලබනට
තහංචි වැටකොටු බැඳ

නුඹ ඔහොම ඔතැනම
තව ටිකක් හිඳිනු මැන
මගක් මම තනාගෙන
එමි හෙටම උදයෙන්ම

- මාලන් විදානපතිරණ

Interview 0f Award Winning Srilankan Actress - Anoma Janadari - Daily ADA Newspaper on 2015.09.17

I Interviewed with Award Winning Srilankan Actress - Anoma Janadari - Daily ADA Newspaper on 2015.09.17

I Discussed about Acting because she wrote a new book about Acting

She respected me to my questions.because she said first time she faced like these questions.She asked how did you learn these things, who are your teachers, what is your university etc. This credit goes to my drama and theatre teacher Mr.Jayalal Rohana and My University of Colombo(Sripali Campus) Cinema Lecturers

Written By Marlon Widanapathirana

ඉගෙනීමේ අගය

ඉගෙනීමේ අගය

අපට ඉතා සමීප හිතවතකුගේ මංගලෝත්සවයකට ආරාධනා ලැබී වුවද අපට ඊට යන්න නොහැකි විය.ඒ මුළු පවුලටම උණ වැළඳීම හේතුවෙන්.කොහොම වුණත් අදාළ පවුල විසින් එය අර්ථ කථනය කරනු ලැබුවේ අප ඔවුන් සමග තරහට ඊට සහභාගි නොවුණා කියායි.ඒ මංගලෝත්සවය නිමා වී වසර පහ හයක් ගත වුතත් මේ නිසාම තවමත් ඔවුන් අප සමග හිත යටින් අමනාපයි.විශේෂයෙන්ම මනමාලයා මේ සම්බන්ධයෙන් නිරතුරුවම තමන්ගේ මතය තහවුරු කරන්නට උත්සාහ දරයි.එහෙත් අප මංගලෝත්සවයට සහභාගි වීමට නියමිතව තිබුණේ මනාලියගේ පාර්ශ්වයෙනි.ඇය ඉතා හොඳින් අපගේ තත්ත්වය තේරුම් ගත්තාය.එහෙත් වෘත්තියෙන් ව්‍යාපාරිකයකු වන එතරම් ඉගෙනීම ගැන සැළකිල්ලක් නොදැක්වූ මනාලයාගෙන් හැසිරීමෙන් නිරතුරුවම පෙනෙන්නේ නූගත්කමයි.කලා අංශයෙන් උසස් පෙළ හදාරා පසුව ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් නර්තනය සහ ඉංග්‍රීසි උගන්වන ජාත්‍යන්තර පාසැලක ගුරුවරියක වූ ඇයව ඉගැන්වීමෙන් ඉවත් කළේද මනමාලයාගේ ඉගෙනීමේ අගය පිළිබඳ අවබෝධය මනාව ඔප්පු කරමිනි.එහෙත් කුමක් කරන්නද ? එය පෙම් සබඳතාවයකි.ඇය ඔහුට ලෙන්ගතුය

සංගා සහ මම

සංගා සහ මම

සංගා අද නික්ම ගියේය. එහෙත් මා හට ක්‍රිකට් උන්මාදය හට ගත් අවධියේ ශ්‍රී ලංකාවෙන් ජාත්‍යන්තරයට බිහිවූ,පළමු ක්‍රීඩකයා ඔහුයි.ඔහු තම පළමු ටෙස්ට් තරගය ක්‍රීඩා කරන අවධියේ පටන්ම ඔහුගේ ටෙස්ට් තරග නරඹමින්, අලංකාර පහරවල් දැකීමට පාසැල් කාලයේ සිටම මම වරම් ලැබුවෙමි.එසේම ඔහුගේ හොඳම ඉනිම් කිහිපයක් මෙන්ම අවාසනාවන්ත ඉනිම් කිහිපයක්ද දැකීමට අලුයම නොනැගිටින මම, පාන්දර හතරටත් ඇහැරුණෙමි.පාසැලට ප්‍රමාද වී ගොස් ඇත්තෙමි.එහෙත් ඊටත් වඩා ආඩම්බර වීමට මට අද කාරණයක් තිබේ.ඒ ඔහු මට අනුව මාගේ ඇස් පනා පිටම ටෙස්ට් වරම් ලබා, ඇස් පනා පිටම ටෙස්ට් පිටියට සමුදෙන පළමු ශ්‍රී ලාංකිකයා වීම නිසායි.ඒ අනුව මහේල ටෙස්ට් පිටියෙන් සමුගන්නා විට ඔහු ගැන සංගා කී දේ පිළිබඳ ක්‍රීඩා මාධ්‍යවේදියෙක් ලෙස සටහනක් තැබීමට වාසනාවන්ත වූ මම,පසුගිය බ්‍රහස්පතින්දා සංගාගේ ටෙස්ට් මතක සටහන් පිළිබඳ නැවත මතකාවර්ජනයක යෙදීමටද වාසනාවන්ත විය.එහෙත් එදා සංගා, ජාත්‍යන්තර තණතීරුව තුළ තම ඉන්න සලකුණු කරන අවස්ථාවේ මා පාසැල් සිසුවෙකි.අද සංගා පිටියෙන් සමුගන්නා විට මා මාධ්‍යවේදියෙකි.

මාලන් විදානපතිරණ

අපි දැන් කොතැනද

අපි දැන් කොතැනද ?

අත්තක පත්තක පාළු කනත්තක
පොළොංගු දෙන්නෙක් විලංගු දාගෙන
අල්ලන් සෙල්ලම් කරපු හැංගි මුත්තන් කරපු
ආයි මායි ජීවිතේට යාළු වෙන්නේ නෑ කියල කියපු
ඉක්කත් එක්ක ගාලු ගියපු

අවුරුද්දට කැවුම්,කොකිස් හදන හැටි බලාපු
අවුරුද්දට ගෙයින් ගෙයට කෑම පිඟන් උස්සන් දුවපු
වෙසක් එකට දන්සැල් දෙන්න,කූඩු හදන්න වෙර දාපු
පොසොන් එකට මිහින්තල හදාපු

සරුංගල් කාලෙදි සරුංගල් පස්සේ
උඩ බලාගෙන වත්ත පුරා නටපු
වෙරළු වාරේට වෙරළු ගහ වටේ දුවපු
සෙල්ලම් ගෙවල් හදාගෙන පවුල් නඩත්තු කරපු

හවසට රසකතා,සුදු පුංචා බලන්න කණේ පාරවල් කාපු
ඉන්පස්සේ දොස්තර හොඳ හිත,වළස් මාමා බලපු
කලා හරඹ දැකලා මුතුහර බලපු
අටහමාරේ ටෙලිනාට්‍ය දැකලා හෝම් වර්ක් අමතක කරපු

අපි දැන් කොතැනද?

මතක සටහන - මාලන් විදානපතිරණ

අමුතු අත්දැකීමක්

අමුතු අත්දැකීමක්

මහ රෑ වෙනකම් ඇහැරිලා ඉන්න නිසාම ලේසියෙන් උදෙන්ම නැගිටින්නේ නැති මම පහුගිය දවස් ටිකේ උදෙන්ම නැගිට්ටා.ඒ කැම්පස් එකේ විභාගේ හින්දා බෝඩිමේ හිටපු හින්දා.බෝඩිමයි,කැම්පස් එකයි අතර මීටර් සීයක්වත් දුර නැහැ.පේන මානයේ.යන එන හැමෝම අපේ බෝඩිම පාස් කරන් තමයි යන්නේ.ඉතින් මම බ්‍රෂ් ඒකත් කටේ ගහගෙන පාර දිහා බලන් හිටියේ කව්ද කැම්පස් එක පැත්තට යන්නේ කියලා බලන්නයි. එදා තිබ්බේ "Asian Cinema" විෂය.මේ දවස්වල රැග් එක කන පොඩි කෙල්ලෝ අහිංසක විදිහට බිම බලාගෙන යනවා මම දැක්කා.මේ අතරේ උදේ අටට විතර අපේ කැම්පස් එකේ මියුසික් ලෙක්චරර් එනවා කන්ද නැගගෙන.එතකොටත් මං දත් මදිනවා.

“ගුඩ් මෝනින්ග් මිස්“ මම කිව්වා.

“ඔයා දැන් මෙහෙද ?“ මිස් මගෙන් ඇහුවා.

“ඔව් මිස්.විභාගේ නිසා බෝඩිමේ නැවතුණා. මේ දවස් ටිකට විතරයි“

පාසැල් ජීවිතේදී පාසැලේදී ගුඩ් මෝනින්ග් කියද්දිත් බයෙන් බයෙන් දඟලපු අපි,කැම්පස් එකට ආවාට පස්සේ බැල්කනියේ ඉඳන් පහළින් යන අපේ ලෙක්චරර්ට කිසිම බයක් හැකක් නැතුව කතා කරන එක ගැන දැන් හිතලා බැලුවම මට පුදුමත් හිතෙනවා.ඒ තරම් කුළුපග බවක් අපි අතරේ ඇතිවෙලා තියෙනවා.(එහෙම නැතුව මේ හරහා ලෙක්චරර්ට දිය යුතු ගරුත්වය හෑල්ලු කළා නෙමෙයි.)

ගුරු - සිසු සංස්කෘතියේ වෙනසක මහත!

— in Horana.